Tolerancja żywienia enteralnego w OIT

Dyskusja

W badanej grupie pacjentów żywienie wprowadzane było zgodnie z zaleceniami towarzystw zajmujących się żywieniem klinicznym. Autorzy w dyskusji omówili również przedstawione treści w kontekście innych prac, m.in. American Society for Parenteral and Enteral Nutrition (ASPEN). Warto przytoczyć dwa istotne dla praktyki zagadnienia, które autorzy uwzględnili w omówieniu wyników. Pierwsze z nich to fakt, że biegunka nie jest sporadycznym zjawiskiem występującym podczas wdrażania żywienia dojelitowego bowiem dotyczy nawet 60% pacjentów objętych leczeniem żywieniowym enteralnym wedle prac Stratton RJ (2005), Karwowskiej (2011) i Kapały (2002).

Drugą kwestią mającą szczególne znaczenie to kwestia zalegań w żołądku. Jak okazuje się wpływ na ich występowanie może mieć prędkość podaży diety. Analiza wpływu prędkości podaży diety na występowanie zalegań wykazała dodatnią korelację. Kontrolowanie zalegań jest kluczowe do prawidłowego prowadzenia żywienia dojelitowego i kontroli tolerancji ze strony przewodu pokarmowego. Bardzo ważne jest uważne monitorowanie pacjenta, gdyż zalegania za pracą Kuppinger DD (2013) mogą być czynnikiem ryzyka wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc.

Warto odnieść się również do innych prac w dyskutowanym obszarze. W pracy Różowicz i wsp. (2012), w której analizowano częstość występowania oraz rodzaj powikłań pokarmowych podczas realizacji wytycznych ESPEN i ASPEN dotyczących żywienia dojelitowego u pacjentów w oddziale intensywnej terapii, również wymieniono szereg powikłań. Podzielono na mechaniczne, metaboliczne, septyczne i pokarmowe. Wyniki wskazują na to, że stopniowe wdrażanie żywienia dojelitowego z zastosowaniem diet przemysłowych w oddziałach intensywnej terapii również jest dobrze tolerowane. Występujące powikłania pokarmowe wymagają modyfikacji zaplanowanej terapii żywieniowej dojelitowej natomiast nie ma konieczności jej odstawienia.

Warren M, McCarthy MS i Roberts PR (2016) w swojej pracy przedstawili studium dwóch przypadków wprowadzenia żywienia dojelitowego na podstawie wytycznych SCCM (Society of Critical Care Medicine). Autorzy wywnioskowali, że chociaż zalecenia dotyczą zazwyczaj określonych grup pacjentów to każde wytyczne muszą być ukierunkowane szczegółowo na danego pacjenta. W omawianej pracy autorzy dopasowali wytyczne europejskie do pomiarów zapotrzebowania energetycznego pacjentów ustalając indywidualne prędkości wlewów.

Patel JJ i Codner P (2016) w swojej pracy z kolei twierdzą, że nie ma standardowej terapii żywieniowej i podają szereg kontrowersji z tym związanych. Na pewno, oprócz korzyści związanych z dietami przemysłowymi bardzo ważne jest monitorowanie zagrożeń związanych z tego rodzaju żywieniem. Podobnie sprawę przedstawiają Heidegger CP, Darmon P, Pichard C (2008), którzy zalecają jak najszybsze wprowadzanie diety dojelitowej u krytycznie chorych. Wstrzymywanie wprowadzania diety enteralnej dla pacjentów w OIT wydłuża ich czas hospitalizacji oraz zwiększa śmiertelność.

Praktyczne znaczenie wyników omawianych prac

Przedstawione wyniki i prace przytoczone w dyskusji niewątpliwie świadczą o bardzo ważnym klinicznym aspekcie żywienia pacjentów w intensywnej terapii.

Bardzo ważne jest wczesne wprowadzanie naturalnej dla organizmu diety, czyli drogi dojelitowej. Jednak należy pamiętać, że nie wszyscy pacjenci tolerują taki sposób odżywiania w krytycznym stanie zdrowia. Żywienie enteralne może powodować ból i dyskomfort u pacjentów hospitalizowanych w OIT, co należy monitorować i w miarę możliwości temu zapobiegać.

Przedstawione badania mogą dawać obraz klinicznego podejścia do ustawiania prędkości wlewów, które wynosiły od 33 ml/h w pierwszej dobie do 66 ml/h w dobie piątej. W pierwszej dobie diety przemysłowej zalegań żołądka możemy spodziewać się u 1/4 pacjentów, a w dobie piątej u mniej niż 1/5.

Z dyskusji wynika, że biegunka nie jest sporadycznym powikłaniem występującym podczas wdrażania żywienia dojelitowego bowiem dotyczy nawet 60% pacjentów. Równie ważną jest kwestia zalegań w żółądku. Jak okazuje się wpływ na ich występowanie może mieć prędkość podaży diety.  Kontrolowanie zalegań jest kluczowe do prawidłowego prowadzenia żywienia dojelitowego i kontroli tolerancji ze strony przewodu pokarmowego, co powinno być nieodzownym elementem monitorowania pacjenta na OIT. Bardzo ważne jest uważne obserowowanie pacjenta, gdyż zalegania mogą być czynnikiem ryzyka wystąpienia zachłystowego zapalenia płuc, szczególnie u pacjentów bez odpowiednio zabezpieczonych dróg oddechowych.

 

Jedna myśl nt. „Tolerancja żywienia enteralnego w OIT

  1. Pingback: Tolerancja żywienia enteralnego w OIT – Intensywna terapia | ratownictwo

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *