Archiwa tagu: wytyczne

Metamizol – kontrowersyjny, ale zalecany

Metamizol, znany każdemu pod nazwą Pyralgin wydawałoby się ginie obecnie pośród innych analgetyków. Niegdyś bardzo popularny, nie tylko w lecznictwie zamkniętym, ale także pośród leków bez recepty. Dziś w dobie innych, bardziej „bezpiecznych” leków stracił na znaczeniu, również w ratownictwie medycznym. A jednak nie!

Po pierwsze ratownicy medyczni od 2016 roku mogą stosować ten lek w analgezji przedszpitalnej. Po drugie metamizol nadal pozostaje jako bardzo przydatny lek w leczeniu bólu, szczególnie w okresie pooperacyjnym. Aktualne wytyczne więcej uwagi poświęcają temu lekowi niż innym, z uwagi na szereg rozbieżności i kontrowersji, które spowodowały ograniczenie czy wręcz zaprzestanie stosowania w niektórych regionach świata.

W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii i w krajach skandynawskich lek zostały wycofany z użycia, a we wszystkich krajach europejskich, oprócz Hiszpanii, jest on dostępny wyłącznie na receptę. Pogląd ten jednak w ostatnich latach ulega ponownej modyfikacji, a potwierdzeniem jest wprowadzanie go do zaleceń w terapii bólu w niektórych krajach skandynawskich. Aktualne badania wskazują na jego dużą skuteczność w przypadku bólu ostrego, przy korzystnym profilu działań niepożądanych w porównaniu z NLPZ.

Ma chyba tyle samo przeciwników, co zwolenników. Myślę, że warto zatem przyjrzeć się tej substancji.

Metamizol

Metamizol, po raz pierwszy klinicznie użyty w roku 1922, jest stosowany m.i.n. w leczeniu bólu pooperacyjnego, zarówno jako lek podstawowy jak i adjuwant, co pozwala na zmniejszenie dawek równocześnie stosowanych opioidów

Działanie przeciwbólowe metamizolu w leczeniu bólu o umiarkowanym nasileniu odpowiada mniej więcej 100 mg petydyny, natomiast skuteczność w silnych bólach jest niewielka, nawet w dużych dawkach. Metamizol wykazuje działanie analgetyczne, przeciwgorączkowe i spazmolityczne (np. w bólach kolkowych). W porównaniu z ASA nie działa przeciwkrzepliwie.

Farmakokinetyka

Czas półtrwania wynosi 2-4 godzin, szczyt działania następuje po 20-30 minutach, a rozkład całkowity następuje w wątrobie.

Zapowiedź AHA 2015

Pierwsze przesłanki nowych wytycznych AHA na 2015 rok krążą w sieci. Natknąłem się ostatnio na artykuł, który daje przedsmak planowanego na październik 2015 wydania American Heart Associtation Guidelines of CPR and ECG.

Źródło

Opublikowana przez ILCOR Scientific Evidence Evaluation and Review System wersja robocza zaleceń rzuca nowe światło na niektóre dyskutowane w świecie medycznym kwestie.

Każda z sugerowanych zmian powinna być traktowana według autorów jedynie jako otwarta propozycja do dyskusji, a nie wytyczne. Niestety na tę chwilę mamy dostęp jedynie do wycinka informacji. Osobiście zerknąłem na dwie kwestie. ILCOR ma informować, kiedy będą dostępne kolejne zagadnienia.

Pytania i stosowne odpowiedzi, którym warto się przyjrzeć to:

  1. Czy dni adrenaliny w NZK są policzone?
  2. Czy ratownicy medyczni (paramedics) nadal powinni intubować pacjentów w NZK?

1.

Czy adrenalina powinna być stosowana u dorosłych pacjentów, u których doszło do zatrzymania krążenia (niezależnie od mechanizmu)? Czy podaż adrenaliny w porównaniu z podaniem placebo lub braku zastosowania epi. zmienia rokowania pacjentów, którzy przeżyli bez znacznych ubytków neurologicznych do wypisu ze szpitala? Brane są pod uwagę okresy 30 dni, 60 dni, 180 dni i/lub 1 rok po zdarzeniu.

Zalecenia

Na podstawie krótkotrwałych badań autorzy radzą podawanie standardowych dawek adrenaliny pacjentom w NZK. Nie da się niestety do końca przewidzieć ostatecznych rokowań neurologicznych dla pacjentów z ROSC.

2.

Czy u pacjentów w NZK powinno wykonywać się intubację dotchawiczą jako zaawansowane zabezpieczenie drożności dróg oddechowych w porównaniu z nagłośniowymi metodami? Czy zmienia to statystyki ROSC lub zwiększa ryzyko zachłystowego zapalenia płuc? Brani są pod uwagę pacjenci, którzy przeżyli do wypisu ze szpitala (30 dni, 60 dni, 180 dni i/lub 1 po zdarzeniu) bez znacznych ubytków neurologicznych.

Zalecenia

Autorzy radzą nadal stosować nagłośniowe przyrządy do udrażniania dróg oddechowych albo rurkę dotchawiczą podczas resuscytacji krążeniowo-oddechowej u pacjentów w pozaszpitalnym NZK.

Co nowego?

Zgadzam się, że niewiele. W zasadzie żadne wątpliwości nie zostały rozwiane. Autorzy jedynie poddają w wątpliwość to co już wiemy. Ostatecznie to tylko szkic, więc z niecierpliwością czekamy na nowe wytyczne AHA, a tym bardziej wytyczne ERC 2015.

Łańcuch przeżycia – ERC i AHA

Czym jest?

Koncepcja łańcucha przeżycia podsumowuje najważniejsze czynności jakie należy wykonać, aby resuscytacja odniosła skutek. Większość ogniw łańcucha jest uniwersalnych niezależnie od przyczyny zatrzymania krążenia. Dla porównania wytyczne ERC i łańcuch AHA.

ERC 2010 i 2015

lancuch2

1. Wczesne rozpoznanie zatrzymania krążenia.

Obejmuje przede wszystkim profilaktykę, zgodnie z powiedzeniem, że lepiej zapobiegać niż leczyć. Pierwsza, najważniejsza rzecz to rozpoznanie objawów. Do najbardziej niepokojących i charakterystycznych objawów należą:

  • ból w klatce piersiowej (spowodowany chorobą serca)
  • duszność
  • uczucie lęku
  • wzmożona potliwość

Druga sprawa to rozpoznanie zatrzymania krążenia, jeśli faktycznie objawy (utrata przytomności i oddech nieprawidłowy po jego sprawdzeniu) na to wskazują. Łączy się z tym trzeci element jakim jest powiadomienie służb ratunkowych (Centrum Powiadamiania Ratunkowego 112 lub krajowy numer Pogotowia Ratunkowego 999). Ważne jest to, że jeśli telefoniczne powiadomienie pogotowia ratunkowego nastąpi jeszcze przed utratą przytomności przez poszkodowanego, czas od momentu wezwania do przyjazdu karetki jest znacznie krótszy i skutkuje większymi szansami na skutecznie leczenie przez Zespół Ratownictwa Medycznego.

2. Wczesne podjęcie RKO przez świadków zdarzenia.

Badania pokazują, że szybka reakcja ze strony świadków zdarzenia może zwiększyć szanse dwu lub nawet trzykrotnie. Uciśnięcia klatki piersiowej są tutaj niezwykle ważnym aspektem postępowania świadków nagłego zatrzymania krążenia. Jeśli osoba wzywająca pomocy  nie jest przeszkolona w prowadzeniu RKO lub czuje się niepewnie powinna słuchać uważnie dyspozytora (którego rola jest w wytycznych 2015 wyraźnie podkreślona), który poinstruuje jak wykonywać odpowiednio uciśnięcia klatki piersiowej do czasu przyjazdu karetki pogotowia.

3. Wczesna defibrylacja

Prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej w połączeniu z defibrylacją na miejscu zdarzenia może skutkować przeżywalnością do ok. 75%. Natomiast z każdą minutą opóźnienia defibrylacji prawdopodobieństwo przeżycia maleje o ok. 10%.

4. Wczesne podjęcie zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych  i standaryzowana opieka poresuscytacyjna.

Jakość leczenia szpitalnego w okresie po prowadzeniu resuscytacji krążeniowo-oddechowej wpływa na ostateczny wynik leczenia. Stąd tak ważna jest reakcja świadków zdarzenia, by przedłużyć szanse poszkodowanego do przyjazdu Zespołu Ratownictwa Medycznego.

Wytyczne AHA

Wytyczne (American Heart Association) nie różnią się znacznie z wytycznymi europejskimi i łańcuch przeżycia opracowany przez AHA zawiera podobne punkty do ERC 2015.

lanuch1Ważne!

Przeciętny obszar przyjazdu karetki pogotowia na miejsce zdarzenia w większości obszarów od momentu wezwania pomocy wynosi 5-8 minut. W tym okresie przeżycie poszkodowanego, zależy tak naprawdę tylko i wyłącznie od świadków zdarzenia, którzy podejmą RKO i wykonają defibrylację za pomocą łatwego z obsłudze AED.