Archiwa tagu: pO2

Pulsoksymetria w RM

Pulsoksymetria to jedna z najważniejszych metod oceny skuteczności wentylacji. Zanim do powszechnego użytku wprowadzono pulsoksymetry, oznaczenie wysycenia krwi tlenem możliwe było tylko za pomocą gazometrii. Pomiar SpO2 jest bardzo przystępnym, a co najważniejsze – nieinwazyjnym i tanim sposobem pomiaru parametrów oddechowych pacjenta.

Zasada działania

Klasyczna pulsoksymetria polega na oznaczeniu utlenowania krwi (wysycenia hemoglobiny tlenem) oraz obecności tętna na obwodzie, wyrażonej w postaci krzywej pletyzmograficznej. Techniczna strona badania polega na pomiarze wytwarzanego przez tętniącą krew przepływu pulsacyjnego oraz analizie różnic absorpcji światła przez oksy hemoglobinę i dezoksyhemoglobinę.

Urządzenie pomiarowe wykorzystuje dwie diody emitujące światło czerwone i podczerwone o określonej wcześniej długości fali oraz fotodetektor.

Czujnik klasycznie umieszczony na palcu

W zakresie światła czerwonego oksyhemoglobina pochłania mniej światła niż karboksyhemoglobina, a w zakresie podczerwonym jest odwrotnie . Mimo to fotodetektor analizuje natężenie fal, a nie długość. Dioda, przyjmijmy numer jeden emituje światło długości 660 nm (czerwone), a deoksyhemoglobina pochłania część światła. Dioda numer dwa emituje światło o długości 940 nm (podczerwone), którego część pochłania oksyhemoglobina. Następnie fotodetektor mierzy ilość światła nie pochłoniętego przez erytrocyty, a przekształcony wynik jest wyświetlany na ekranie. Okres, gdy żadne światło nie jest odbierane przez czujnik może być wykorzystany do korekcji warunków oświetlenia z otoczenia.

Pomiar SpO2 na defibrylatorze – widoczna fala pletyzmograficzna i wynik liczbowy.

Oddzielany jest również sygnał pulsujący (pochodzący z hemoglobiny znajdującej się w naczyniach) od sygnału nieprzerwanego, który może być uznany za sygnał tła pochodzącego z otaczających tkanek.

SpO2 i tętno

SpO2 w granicach 92-98% można uważać za prawidłową, gdy pacjent oddycha powietrzem atmosferycznym (FiO2 = 0,21).

Wynik poniżej 92% świadczy o niewydolności oddechowej i odpowiada prężności tlenu (pO2) < 60 mm Hg.

„Saturacja spada!”

Saturacja krwi (SaO2) to stosunek utlenowanej hemoglobiny do całej hemoglobiny we krwi. W rzeczywistości mierzymy saturację częściową (SpO2), czyli stosunek sumy hemoglobiny utlenowanej, methemoglobiny i karboksyhemoglobiny do całej hemoglobiny zawartej we krwi.

Istnieją dwie grupy wskazań do stosowania pulsoksymetrii: określenie niedoboru tlenu we krwi w czasie rzeczywistym, jako sygnał ostrzegawczy, oraz określenie punktu końcowego miareczkowania tlenu podczas wszelakich interwencji medycznych.

Jak wykonać badanie?

Czujnik zakłada się na dowolny palec lub na płatek ucha. Przy pomocy specjalnie skonstruowanych czujników możliwy jest także pomiar na skórze czoła lub przegrodzie nosowej.

Wynik pulsoksymetrii jest wartością uśrednioną (od 2 do 16 sekund). Należy pamiętać, że gwałtowny spadek ciśnienia parcjalnego tlenu (pO2) powoduje pewne opóźnienie we wskazaniach pulsoksymetrii, które zależy od miejsca pomiaru. Chociaż nowe pulsoksymetry posiadają opcję wykrywania nagłych zmian prężności tlenu we krwi. W przypadku pomiaru na palcu opóźnienie to sięga 25-35 sekund, natomiast na płatku ucha wynosi 10-20 sekund.