Archiwa tagu: AHA

Resuscytacja krążeniowo-płucna – Englebert Dunphy i Lawrence Way ’77

Lektura Current Surgical Diagnosis Treatment, czyli Współczesne rozpoznanie i leczenie w chirurgii może przynieść niemało przyjemności. Zwykło się mówić, że w medycynie kilka lat to już dawna historia… więc czy warto poświęcać czas na czytanie książki Dunphy’ego i Way’a? Na pewno. W aspekcie historycznym, o czasach, gdy nie istniał ILCOR (1992), nie było ani Europejskiej Rady Resuscytacji (1988), tym bardziej PRR (2001)… Istniało jedynie Amerykańskie Towarzystwo Kardiologiczne (1963). Jak wygląda RKO z perspektywy 1977 roku? Pewnie wielu Czytelników pamięta te czasy, ale zapewne większe grono nie…

Current Surgical Diagnosis Treatment, czyli Współczesne rozpoznanie i leczenie w chirurgii zostały wydane w 1980 roku nakładem Państwowego Zakładu Wydawnictw Lekarskich, od 1998 znane jako Wydawnictwo Lekarskie PZWL.

Głównymi autorami tego kompendium chirurgicznego był już wtedy emerytowany profesor chirurgii J. Englebert Dunphy i profesor chirurgii Lawrence W. Way. Obydwaj panowie reprezentowali Uniwersytet Kalifornijski w San Francisco.

Dwutomowe wydanie traktuje przede wszystkim o tajnikach chirurgii, ale nie zabrakło rozdziału o resuscytacji krążeniowo-oddechowej i znieczuleniu ogólnym. Historię anestezjologii, w tym znieczuleń bardzo przystępnie przedstawił prof. Machała w ostatniej książce, pt. Wykłady z anestezjologii. Poniżej przedstawiam cytaty przedstawiające temat zatrzymania krążenia i resuscytacji krążeniowo-płucnej. Warto zwrócić uwagę nie tylko na zmiany merytoryczne, ale niezwykły nieraz styl i język (tłumaczenie polskie prof. W. Rudowski wraz z zespołem). Lata 1974/1977/1980…

Resuscytacja krążeniowo-płucna

Zatrzymanie krążenia jest albo przyczyną wywołującą nagły zgon, albo ostatecznym zejściem postępującego procesu umierania.

Każdy lekarz powinien znać zasady ratowania chorego, który nagle „umiera”. Konieczna jest umiejętność użycia laryngoskopu i wykonania intubacji dotchawiczej, prawidłowe prowadzenie zewnętrznego masaży serca (…)*.

*Należy również wspomnieć o umiejętności prowadzenia oddechu usta-usta lub usta-nos oraz prowadzenia oddechu workiem AMBU przez maskę (przyp. tłumacza).

Objawy zatrzymania krążenia mogą być następujące: brak skurczów serca, migotanie komór lub ciężka zapaść sercowo-naczyniowa z długotrwałą nieskuteczną czynnością serca.

Przyczyny zatrzymania krążenia

Praktycznie jest to prawie niemożliwe, aby odtworzyć stan krążenia u chorego przed zatrzymaniem serca, niemniej jednak wiele czynników wywołujących zatrzymanie krążenia już poznano i warto na nie zwrócić uwagę.

Rozpoznanie zatrzymania krążenia

U każdego chorego nie reagującego na głos lub bodźce bólowe, u którego stwierdza się bladość, brak tętna, oznaczalnego ciśnienia tętniczego, brak czynności oddechowej, a w badaniu EKG stwierdza się migotanie komór lub brak czynności elektrycznej serca należy rozważyć możliwość zatrzymania krążenia i podjąć postępowanie resususcytacyjne. Potwierdzenie zatrzymania krążenia można uzyskać badaniem tętna na tętnicy szyjnej lub udowej. Najlepsze wyniki daje natychmiastowe leczenie.

Leczenie zatrzymania krążenia

Resuscytację należy wykonywać maksymalnie długo. Udawało się uratować chorych nawet po 80 próbach defibrylacji lub po zabiegach resuscytacyjnych trwających ponad 1 godzinę.

Tlen należy podawać albo przez rurkę dotchawiczą, albo dobrze dopasowaną maskę. Jeżeli podanie tlenu nie jest natychmiast możliwe, wentylację można prowadzić stosując oddech usta-usta albo bezpośrednio, albo przez rurkę ustno-gardłową (Resuscitube).

Należy natychmiast rozpocząć zewnętrzny masaż serca. W tym czasie chory powinien być dobrze wentylowany i umieszczony na twardym podłożu. Silne uderzenie pięścią w mostek często może pobudzić czynność serca. Jeżeli uderzenie takie nie jest skuteczne, należy umieścić podstawę dłoni na dolnej części mostka i uciskać prostopadle w kierunku kręgosłupa na głębokość 4-5 cm, raz na sekundę. Ucisk powinien być tak silny, aby ugniatać mostek, ale nie spowodować złamania żeber.

Masaż serca i wentylacja powinny być skoordynowane, na jeden oddech powinno wypadać 5 ruchów masujących, a w czasie wykonywania wdechu masaż należy przerwać. W czasie masażu należy sprawdzać tętno na tętnicy szyjnej lub udowej, aby ocenić jego skuteczność; trzeba również obserwować źrenice, jeśli ulegną one rozszerzeniu, świadczy to o nieskutecznej wentylacji i masażu serca.

W przypadku stwierdzenia wiotkiej klatki piersiowej, obustronnej odmy lub uszkodzenia serca, które uniemożliwiają prowadzenie zewnętrznego masażu, należy natychmiast otworzyć klatkę piersiową i rozpocząć bezpośredni masaż serca.

Leki stosowane w czasie resuscytacji

Leki i elektrolity muszą być wstrzykiwane dożylnie, gdyż wchłanianie z tkanej jest opóźnione i ograniczone. Długotrwałą nadpobudliwość komorową powinno się leczyć jednorazowym wstrzyknięciem lignokainy 50-100 mg, a następnie stosowaniem jej we wlewie kroplowym.

Jeśli podejrzewa się hipokaliemię, należy potas wstrzyknąć dożylnie w dawce 10-20 mmol.

Leki sercowe o działaniu inotropowym mają podstawowe znaczenie dla pobudzenia dostatecznie silnego skurczu mięśnia sercowego, lub też dla przywrócenia jego skurczów. Lekiem z wyboru jest izoprenalina; jeśli nim nie dysponujemy należy zastosować adrenalinę.

Defibrylacja

Jeżeli u chorego stwierdza się migotanie komór, podstawową sprawą jest przywrócenie prawidłowego rytmu serca, ale nie należy robić tego za wszelką cenę, dopóki krążenie jest wystarczające do ukrwienia mięśnia sercowego i mózgu (co można ocenić na podstawie stanu chorego). Niedotlenione serce nie daje się uruchomić po defibrylacji, ani nie reaguje na leki o działaniu inotropowym.

Podczas wstępnych działań resuscytacyjnych, kiedy podtrzymuje się czynność krążenia i wentylację chorego, należy podłączyć EKG, uzyskać dobry dostęp do żyły i wykonywać pomiary ciśnienia tętniczego.

Próby defibrylacji można przeprowadzać dopiero wtedy, gdy stwierdza się migotanie komór, a prowadzony masaż zapewni właściwy przepływ krwi przez serce i będzie ono dostatecznie utlenowane.

Elektrody defibrylatora powinny być pokryte żelem zwiększającym przewodzenie prądu lub zwilżone izotonicznym roztworem chlorku sodu…

Wg przypisów autorzy opierali się na: Standards for cardiopulmonary resuscitation (CPR) and emergency cardiac care (ECC). 3. Advanced life support. JAMA 227 (Suppl): 852, 1974.

Łańcuch przeżycia – ERC i AHA

Czym jest?

Koncepcja łańcucha przeżycia podsumowuje najważniejsze czynności jakie należy wykonać, aby resuscytacja odniosła skutek. Większość ogniw łańcucha jest uniwersalnych niezależnie od przyczyny zatrzymania krążenia. Dla porównania wytyczne ERC i łańcuch AHA.

ERC 2010 i 2015

lancuch2

1. Wczesne rozpoznanie zatrzymania krążenia.

Obejmuje przede wszystkim profilaktykę, zgodnie z powiedzeniem, że lepiej zapobiegać niż leczyć. Pierwsza, najważniejsza rzecz to rozpoznanie objawów. Do najbardziej niepokojących i charakterystycznych objawów należą:

  • ból w klatce piersiowej (spowodowany chorobą serca)
  • duszność
  • uczucie lęku
  • wzmożona potliwość

Druga sprawa to rozpoznanie zatrzymania krążenia, jeśli faktycznie objawy (utrata przytomności i oddech nieprawidłowy po jego sprawdzeniu) na to wskazują. Łączy się z tym trzeci element jakim jest powiadomienie służb ratunkowych (Centrum Powiadamiania Ratunkowego 112 lub krajowy numer Pogotowia Ratunkowego 999). Ważne jest to, że jeśli telefoniczne powiadomienie pogotowia ratunkowego nastąpi jeszcze przed utratą przytomności przez poszkodowanego, czas od momentu wezwania do przyjazdu karetki jest znacznie krótszy i skutkuje większymi szansami na skutecznie leczenie przez Zespół Ratownictwa Medycznego.

2. Wczesne podjęcie RKO przez świadków zdarzenia.

Badania pokazują, że szybka reakcja ze strony świadków zdarzenia może zwiększyć szanse dwu lub nawet trzykrotnie. Uciśnięcia klatki piersiowej są tutaj niezwykle ważnym aspektem postępowania świadków nagłego zatrzymania krążenia. Jeśli osoba wzywająca pomocy  nie jest przeszkolona w prowadzeniu RKO lub czuje się niepewnie powinna słuchać uważnie dyspozytora (którego rola jest w wytycznych 2015 wyraźnie podkreślona), który poinstruuje jak wykonywać odpowiednio uciśnięcia klatki piersiowej do czasu przyjazdu karetki pogotowia.

3. Wczesna defibrylacja

Prowadzenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej w połączeniu z defibrylacją na miejscu zdarzenia może skutkować przeżywalnością do ok. 75%. Natomiast z każdą minutą opóźnienia defibrylacji prawdopodobieństwo przeżycia maleje o ok. 10%.

4. Wczesne podjęcie zaawansowanych zabiegów resuscytacyjnych  i standaryzowana opieka poresuscytacyjna.

Jakość leczenia szpitalnego w okresie po prowadzeniu resuscytacji krążeniowo-oddechowej wpływa na ostateczny wynik leczenia. Stąd tak ważna jest reakcja świadków zdarzenia, by przedłużyć szanse poszkodowanego do przyjazdu Zespołu Ratownictwa Medycznego.

Wytyczne AHA

Wytyczne (American Heart Association) nie różnią się znacznie z wytycznymi europejskimi i łańcuch przeżycia opracowany przez AHA zawiera podobne punkty do ERC 2015.

lanuch1Ważne!

Przeciętny obszar przyjazdu karetki pogotowia na miejsce zdarzenia w większości obszarów od momentu wezwania pomocy wynosi 5-8 minut. W tym okresie przeżycie poszkodowanego, zależy tak naprawdę tylko i wyłącznie od świadków zdarzenia, którzy podejmą RKO i wykonają defibrylację za pomocą łatwego z obsłudze AED.

Oparzenia przez meduzy – pierwsza pomoc

Co prawda lato jeszcze daleko, ale przyjdzie czas, gdy część z nas na pewno pojawi się na plażach mórz i oceanów. Warto wiedzieć jak zabezpieczyć się przed oparzeniami stworzenia jakim jest meduza.

 Co mówią wytyczne?

Według wytycznych Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczących pierwszej pomocy postępowanie jest następujące:

  • spłukać poparzone miejsce octem (roztwór 4% lub 6% kwasu octowego). Zapobiegnie to rozprzestrzenianiu się jadu i pomoże go unieszkodliwić.
  • płukanie należy kontynuować przez co najmniej 30 sekund
  • po usunięciu pozostawionych przez meduzę parzydełek ból spowodowany oparzeniem uśmierzać zanurzając miejsca oparzenia w gorącej wodzie

Warto wiedzieć!

Te dwa kroki: unieszkodliwienie jadu za pomocą octu oraz łagodzenie bólu w gorącej wodzie (ok. 20 min.) stanowią najskuteczniejsze zabiegi, które możemy wykonać w ramach pierwszej pomocy.