Przeciwwskazania do midline

Wskazania zostały jasno określone. Kiedy natomiast nie możemy założyć wkłucia pośredniego?

Przede wszystkim w sytuacji, gdy midline to za mały kaliber lub za duży. Myślę głównie o dwóch sytuacjach. Gdy pacjent wymaga z jakiegoś względu wkłucia centralnego lub pobyt w szpitalu ma być krótki, czyli krótszy niż 6 dni (wtedy wystarczy krótka kaniula – wenflon).

Pozostałe, bardziej kliniczne przeciwwskazania są następujące:

* Obecność infekcji związanej z samym cewnikiem, czyli podejrzewamy bakteriemię odcewnikową.

Ważne zatem jest bardzo staranne pielęgnowanie linii naczyniowej. Dotyczy to zarówno samego zakładania cewnika, jak i późniejszej obsługi. Wszystkie zabiegi powinny odbywać się według techniki ANTT, czyli zachowanie maksymalnej aseptyki.

* Rozmiar ciała pacjenta jest niewystarczający, aby udało się wykorzystać cewnik w dostępnym rozmiarze.

Dotyczy to nie tylko samej anatomii. Widzimy, że cewnik nie wejdzie, bo żyły są kręte, pełne zrostów i trudne do ukłucia. Pozostaje wykorzystać USG lub poszukać innego miejsca. Czasem się nie da. Może być też tak, że mamy dostępny jedynie długi cewnik (np. 25 cm), a jedyne dojście jest bardzo wysoko, co spowodowałoby umieszczenie końcówki w naczyniu centralnym, a przy wkłuciu pośrednim naszym celem jest tego uniknąć.

* Wiadomo lub podejrzewa się, że pacjent jest uczulony na materiały zawarte w zestawie.
* Wcześniejsze napromienianie potencjalnego miejsca wprowadzenia.
* Wcześniejsze epizody zakrzepicy żylnej lub zabiegów chirurgii naczyniowej w potencjalnym miejscu umieszczenia.
* Stan skóry i tkanek wokół miejsca wkłucia uniemożliwiają prawidłową stabilizację lub dostęp do cewnika.

Głównie chodzi o stan skóry wokół wejścia do naczynia, a także o sposób korzystania. Żyły można znaleźć w różnym miejscu, ale nie zawsze będzie to komfortowe nie tylko dla pacjenta, ale także dla personelu.

* Roztwory o końcowym stężeniu glukozy powyżej 10%
* Roztwory o stężeniu białka powyżej 5%
* Ciągły wlew amin katecholowych

Oprócz tego można stosować wszystkie leki, które nie są silnie drażniące. W literaturze myśli się obecnie głównie o roztworach o wysokim pH niż niskim, a lista przebadanych roztworów w praktyce zawiera, które można ze spokojną głową stosować:

* Wszystkie cefalosporyny
* Ceftazydym pH 5,5 – 8,0
* Cefuroksym pH 5,5 – 8,5
* cyprofloksacyna pH 4,6
* erytromycyna pH 6,5 – 7,7
* potas <40 mmol pH 4,0 – 8,0
* Tikarcylina pH 5,5 – 7,5
* Lewofoksocyna pH 3,8-5,8
* Ceftriakson pH 6,6 – 6,7
* ondansetron pH 3,3 – 4,0
* Gentamycyna pH 3,0 – 5,5
* Metyloprednizolon pH 7 – 8
* imipenem pH 6,5 – 7,5
* Amikacyna pH 3 – 5,5
* Cefazolina pH 4,5 – 7,0
* Cefoksytyna pH 4,2 – 8,0
* Heparyna pH 5,0 – 8,0
* ampicylina pH 8,0 – 10
* Furosemid pH 8,0 – 9,3
* Klindamycyna pH 5,5 – 7,0
* Cymetydyna pH 3,8 – 6,0

W razie potrzeby nastąpi aktualizacja 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *