Archiwum kategorii: Ratownictwo

Intensywny blog pediatryczny

Na łamach tego bloga można przeczytać ponad 100 wpisów, które zawierają w większości praktyczne wskazówki postępowania, streszczenie wytycznych i zbiory algorytmów. Nie ma jednak zbyt wiele pediatrii i modyfikacji postępowania u dzieci. Na szczęście medyczna blogosfera się rozwija i powstał nowy blog, który zaczyna działalność od wpisu, który jest jakby drugą częścią mojego wpisu Kompendium rozcieńczania leków w ratownictwie.

Blog „Intensywna Terapia i Anestezjologia Pediatryczna”

Zapraszam zatem do odwiedzenia bloga Intensywna Terapia i Anestezjologia Pediatryczna oraz wpisu zawierającego kompendium przygotowania leków u dzieci.

Kim jest autorka bloga?

Autorka bloga, który przytaczam nazywa się Marta Moskal i swoim blogiem chciałaby zachęcić zarówno Czytelników jak i siebie do rozwoju zawodowego w zakresie medycyny pediatrycznej. Marta pracuje na oddziale Intensywnej Terapii jako pielęgniarka. Doświadczenie zdobywa także w opiece pooperacyjnej i znieczuleniach na bloku operacyjnym.

Marta zapowiada wpisy nie tylko merytoryczne, ale także własne osobiste przemyślenia i przeżycia w zakresie zawodowym. Tematy, które szczególnie interesują Autorkę to leczenie bólu, uporczywa terapia, głębokość sedacji pacjentów pediatrycznych, oraz ciągły rozwój w dziedzinie pielęgniarstwa.

Z Martą Moskal rozmawiałem w jednym z odcinków podcastu Krew Mózg. Zapraszam do czytania i słuchania!

Monitorowanie glikemii u pacjentów krytycznie chorych

Pomiar glikemii jest jednym z podstawowych badań powszechnie wykorzystywanym przy ciągłej ocenie pacjenta. Najnowsze doniesienia analizują obecną praktykę i skupiają się na możliwości wystąpienia niewiarygodnych pomiarów. W literaturze pojawiają się założenia, że badanie krwi włośniczkowej do oznaczenia glikemii u pacjentów krytycznie chorych może nie być odpowiednim postępowaniem.

Według doniesień wyniki poziomu glikemii u pacjentów we wstrząsie mogą być niewiarygodne, zatem rekomenduje się bazowanie przede wszystkim na wyniku otrzymanym w laboratorium.

Pomiar stężenia glukozy urządzeniami do szybkiej diagnostyki wystarcza do orientacyjnego określenia jej wartości, ale nie do jej stałej kontroli na OIT i oddziałach zabiegowych (np. ustalenie dawek insuliny przy żywieniu enteralnym i parenteralnym na podstawie regularnej kontroli glikemii), co jest wielokrotnie praktykowane.

Więcej: Latos M, Kosson D. Monitorowanie pacjentów krytycznie chorych na oddziałach intensywnej terapii. Pielęgniarstwo w Stanach Nagłych 2/2017.

Naczyniowy zator powietrzny – ciąg dalszy

Na łamach bloga pisałem już o naczyniowym zatorze powietrznym i objętości jaka jest niebezpieczna dla pacjenta. Wynikiem pogłębienia tego tematu była publikacja Latos M. Naczyniowy zator powietrzny – przegląd piśmiennictwa. Pielęgniarstwo w Stanach Nagłych. 2017; 3: 18-21. Zainteresowanych odsyłam do artykułu, a poniżej przedstawiam najciekawsze informację z tej kwerendy badań i literatury.

Definicje

Według definicji naczyniowy zator powietrzny występuje w przypadku przedostania się
powietrza (lub gazu pochodzącego z zewnątrz np. spoza organizmu) z pola operacyjnego
lub innego źródła do wnętrza żył lub tętnic, co powoduje efekt ogólnoustrojowy. O
żylnym zatorze powietrznym (VAE – ang. venous air embolism) można mówić wtedy, gdy
do systemu naczyniowego dostanie się powietrze. Zazwyczaj VAE jest spowodowany wykonywaniem określonych czynności przez personel medyczny.

Znaczący w praktyce VAE zdarza się
najczęściej w okresie operacji głowy i szyi, operacji neurochirurgicznych kręgosłupa oraz
przy wprowadzaniu centralnych cewników żylnych (również do hemodializy). Objawy
zatoru powietrznego zależą od objętości powietrza, które przedostało się do krążenia.
Wszystkie symptomy wahają się od bezobjawowego VAE poważnych zaburzeń układu
sercowo-naczyniowego ze zgonem włącznie. Mogą to być duszność, ból w klatce
piersiowej, bradypnoe i sinica, a więc objawy niespecyficzne. Wszystkie te objawy
zwiastują pogłębiającą się niewydolność oddechową, co w konsekwencji doprowadza do
zaburzeń świadomości, załamania krążenia (wstrząs), a następnie NZK.

Prewencja personelu

  • prawidłowe, zgodne z procedurą ułożenie pacjenta
  • przestrzeganie instrukcji obsługi produktów do infuzji
  • stosowanie połączeń typu Luer-Lock
  • natychmiastowa wymiana nieszczelnych przewodów do infuzji
  • stosowanie systemów infuzyjnych z mechanizmem zatrzymywania powietrza
  • stosowanie nowoczesnych filtrów infuzyjnych oraz infuzje płynów i leków w workach, a nie
    plastikowych lub szklanych butelkach

Postępowanie

Najskuteczniejszym leczeniem VAE jest jego zapobieganie. Postępowanie w przypadku
podejrzenia wystąpienia VAE opiera się na trzech elementach

  1. uniemożliwienie dalszego dostawania się powietrza do światła naczyń
  2. usunięcie powietrza, które już dostało się do krążenia
  3. wspomaganie krążenia

W tym celu należy niezwłocznie rozpocząć tlenoterapię (FiO 2 =1,0) aby natlenić pacjenta i zredukować objętość zatoru przez eliminację azotu. Wysoki przepływ tlenu pozwala wchłonąć zwrotnie tlenek azotu z pęcherzyka powietrza, który znalazł się we krwi (tym samym zmniejszyć materiał zatorowy).