Archiwum kategorii: Anestezjologia

Urologia na dyżurze – nowa pozycja PZWL

Po bardzo dobrze wydanej, ale nieco chaotycznej i bardzo fabularnej publikacji Algorytmy diagnostyczne i lecznicze w praktyce SOR  na rynku ponad miesiąc temu pojawiła się książka, która jest wyjątkowa z dwóch względów, o których między innymi będę pisał w niniejszym tekście.

Jak na Wydawnictwo Lekarskie PZWL i redaktor prowadzącej znanej z innych publikacji przystało, książka wydana jest bardzo przyzwoicie. Papier jak zwykle bardzo dobrej jakości pamiętamy z poprzednich wydań, co nie może umknąć osobom, dla których sposób wydania jest znaczący. Książka prezentuje treści, których w tak szczegółowy sposób próżno szukać w publikacjach traktujących o stanach nagłych zarówno w praktyce przedszpitalnej i szpitalnej.

Nie ma co ukrywać, że nie jest to książka dedykowana ratownikom medycznym i pielęgniarzom ratunkowym/anestezjologicznym. To uniwersalne treści, w których jednak każdy zajmujący się pacjentem w stanie nagłym znajdzie coś dla siebie. Skupię się dlatego tylko i wyłącznie na tej części (która jest znacząca w całej objętości publikacji), która jest obowiązkowa dla personelu ratowniczego i pielęgniarskiego.

Książka składa się z ośmiu rozdziałów. Te najistotniejsze z punktu widzenia naszej pracy to przede wszystkim: ocena stanu pacjenta urologicznego, stany nagłe (kolejno jako poszczególne rozdziały): górne drogi oddechowe, dolne drogi oddechowe, moszna i prącie, urazy w urologii i szczególne przypadki urologiczne. Jak szybko można się zorientować w zasadzie wszystkie rozdziały dotyczą personelu nielekarskiego, choć opisywane postępowanie i przypadki nie zawsze będą dostępne pod względem posiadanych kompetencji.

Całość publikacji jednak warta jest przeczytania, choćby po to, aby być na bieżąco w kwestiach urologicznych.

Sukcesy i porażki w przedszpitalnej intubacji

W badaniu: Myers LA, Gallet CG, Kolb LJ, et al. Determinants of success and failure in prehospital endotracheal intubation. West J Emerg Med. 2016;17(5):640–647 omówiono czynniki, które wpływają na powodzenie intubacji dotchawiczej. Badanie przeprowadzono na dokumentacji 200 intubacji u 150 pacjentów zaopatrzonych przedszpitalnie przez zespół składający się z dwóch ratowników medycznych lub z ratownika medycznego (paramedic) i ratownika po podstawowym przeszkoleniu (EMT).

Najciekawsze wnioski z tego badania:

  1. W 75% wszystkich prób intubacja była skuteczna
  2. Najczęściej wybierano rurkę nr 7.0 u dorosłych kobiet i nr 7.5 u dorosłych mężczyzn (czterokrotnie częściej niż rurkę większego rozmiaru)
  3. Trzy razy częściej intubacja kończyła się sukcesem, jeśli zespół składał się z dwóch doświadczonych ratowników medycznych, niż w parze ratownik medyczny i ratownik po podstawowym przeszkoleniu (na początku kariery)

 

Wentylacja workiem samorozprężalnym – krótkie przypomnienie Heightmana

Na łamach Journal of Emergency Medical Services A.J. Heightman raz jeszcze przedstawia zasady wentylacji zastępczej przy użyciu worka samoroprężalnego. Wydaje się, że truizmy, ale warto o nich pamiętać w praktyce.

Swobodne tłumaczenie: Heightman AJ. Prehospital Ventilation is in the Bag with Proper Technique and Appreciation. JEMS; 2017, Mar 1.

Kilka krótkich zasad, które podkreśla w tekście autor:

1. Każda załoga ZRM musi posiadać umiejętności właściwego posługiwania się workiem samoroprężalnym (BVM). Krok po kroku, wykorzystując dostępne metody szkoleniowe należy nabierać wprawy.

2. Warto opanować technikę wentylacji za pomocą BVM, bo jeden z najważniejszych przyrządów, których używa każdy członek Zespołów Ratownictwa Medycznego.

3. W razie problemów z drożnością dróg oddechowych bezzwłocznie należy użyć rurki ustno-gardłowej lub nosowo-gardłowej, aby prowadzić skuteczną wentylację.

4. Pozycja, w której leży pacjent jest bardzo ważna. Chory powinien być ułożny w pozycji, która zapewni optymalną wentylację (może być konieczne użycie dodatkowych klinów, np. poduszki, koca).

5. Podczas wentylacji workiem samorozprężalnym ssak zawsze musi być pod ręką (optymalna jest końcówka typu Yankauer).

6. Wentylację pacjenta należy prowadzić poprzez uciskanie worka przez 1-2 sekundy, a następnie całkowite zwolnienie ucisku BVM. Podczas wentylacji należy zwrócić uwagę na ruchy klatki piersiowej – wentylacja odpowiednią objętością oddechową, tj. 6-7 ml/kg mc lub 400-600 ml).

7. Zawsze należy oceniać osiąganą oksygenację za pomocą pulsoksymetrii.

8. Należy unikać hiperwentylacji, która prowadzi do wzrostu ciśnienia w klatce piersiowej (obniża powrót żylny, a więc i rzut serca, co prowadzi do spadku przepływu przez naczynia mózgowe i wieńcowe) oraz wzrostu ryzyka regurgitacji treści pokarmowej z żołądka.