Stosowanie bezigłowych dostępów do linii naczyniowej

Zawór bezigłowy/ łącznik bezigłowy

To element linii infuzyjnej (do podawania leków i płynów infuzyjnych), powszechnie stosowany w terapiach dożylnych do zabezpieczania linii naczyniowej pacjenta.

Zawory bezigłowe składają się z membrany i obudowy; zwykle mają końcówkę typu Luer. Łącznik bezigłowy z blokadą typu luer służy do łączenia strzykawek i/lub zestawów do podawania z wejściem do cewnika naczyniowego. Ze względu na ciśnienie generowane przy odłączaniu rozróżnia się następujące ich rodzaje:

zawory z nadciśnieniem – w momencie odłączania wypychają krew z końcówki cewnika,
zawory z podciśnieniem – w momencie odłączania zasysają krew do światła cewnika,
zawory bezciśnieniowe – nie wywołują przemieszczenia płynu w końcówce cewnika.

Bezigłowy dostęp naczyniowy pozwala na zwiększenie bezpieczeństwa podawania płynów oraz ogranicza skażenie miejsca dostępu drobnoustrojami. Oprócz tego łączniki bezigłowe zmniejszają ryzyko zakłuć personelu i ułatwiają obsługę kaniul, zapobiegając wypływowi krwi

Kiedy stosować systemy bezigłowe?

Systemy beizgłowe są szczególnie wskazane u pacjentów, którzy otrzymują przerywaną infuzję roztworów i leków. Łączniki bezigłowe występują w formie pojedynczych korków zamykających światło cewnika lub końcówek zintegrowanych z drenem przedłużającym.

Zasady pielęgnacji miejsca wkłucia pośredniego

  1. Po przeprowadzeniu procedury wprowadzenia cewnika do światła naczynia jego koniec należy zabezpieczyć łącznikiem bezigłowym, jeśli to możliwe ze zintegrowanym drenem przedłużającym (oddalenie portu wejściowego od światła kaniuli zmniejsza odsetek infekcji i ryzyko mechanicznego podrażnienia żył wywołanego nadmiernych poruszaniem kaniuli).
  2. Jeśli system bezigłowy nie został założony w momencie umieszczenia cewnika w naczyniu należy założyć go podczas kolejnej manipulacji przy cewniku zamiast korka zabezpieczającego.
  3. Przed użyciem łącznika bezigłowego należy przygotować go do podłączenia strzykawki/drenu do infuzji:

    a) przeprowadzić aktywną dezynfekcję poprzez energiczne, mechaniczne przecieranie łącznika przez 5-15 sekund przy użyciu gazika zawierającego 70% alkohol izopropylowy lub chlorheksydynę na bazie alkoholu, odpowiedniej do stosowania z wyrobami medycznymi lub

    b) przeprowadzić dezynfekcję pasywną, nakładając jednorazowy korek zawierający środek dezynfekujący (np. 70% alkohol izopropylowy, alkohol jodowany). Należy postępować zgodnie ze wskazówkami producenta dotyczącymi czasu uzyskania skuteczności po założeniu korka i maksymalnej długości działania. Po zdjęciu wyrzuć zużyte korki dezynfekcyjne i nie podłączać ponownie do łącznika bezigłowego

  4. Po odłączeniu strzykawki/drenu infuzyjnego należy:a) zabezpieczyć łącznik bezigłowy korkiem do dezynfekcji pasywnej lub
    b) jeśli nie jest dostępny korek do dezynfekcji pasywnej pozostawić łącznik bezigłowy bez korka typu luer-lock.
  5. Wymianę systemu bezigłowego należy przeprowadzić zgodnie z zaleceniem producenta (np. 7 dni; zazwyczaj nie częściej niż co 96 godzin).

Zasady prawidłowego korzystania z systemów bezigłowych

  1. w przypadku wlewu ciągłego stosowanie łączników bezigłowych jako dodatkowego elementu pomiędzy cewnikiem naczyniowym, a zestawem do infuzji są nieznane,
  2. należy upewnić się, że wszystkie złącza typu luer są zabezpieczone, aby zapobiec niezamierzonym rozłączeniom i wyciekom w systemie infuzyjnym,
  3. należy unikać używania łącznika bezigłowego do przetaczania krwinek czerwonych (RBC) oraz gdy wymagana jest ciągła infuzja roztworów krystaloidów o dużym przepływie (zmniejszają szybkość infuzji)

Czy pielęgniarka może używać USG do kaniulacji naczyń i zakładać midline?

Mamy to! Nasze środowisko bardzo potrzebuje papierów. Na każdą czynność, na każdą kompetencje. Na każdy krok. Gdy zaczynaliśmy używać USG, a później zakładać cewniki pośrednie mówiliśmy: są przepisy ogólne, które wystarczą.

Jednak pielęgniarki lubią szczegółowość.

Zrobiliśmy więc krok do przodu – ogromny – mamy pierwszy dokument w Polsce, do którego można się odwoływać w razie wątpliwości.

Wg PTPAiIO i Konsultanta Krajowego pielęgniarstwa anestezjologicznego i intensywnej opieki nie ma przeciwwskazań prawnych, żeby personel pielęgniarski w świetle przepisów i obecnych kwalifikacji mógł:

1. Używać USG do kaniulacji naczyń obwodowych.
2. Zakładać cewniki pośrednie do obwodowego naczynia żylnego.

Rana przewlekła – jak z nią wygrać? Cykl webinariów z zakresu leczenia ran

Leczenie ran przewlekłych często wchodzi w zakres intensywnej terapii. Pacjenci przebywający na OIT często różnego rodzaju rany nabyli już wcześniej lub ich pobyt trwa tak długo, że rany to problem interdyscyplinarny.

Podrzucam informacje o darmowym cyklu spotkań online. Z prowadzącą wykłady miałem okazję pracować przy łóżku chorego i jej osoba wystarczającą rekomendacją, aby w tych szkoleniach wziąć udział.

Kurs jest darmowy, ale do jego przejścia będziemy wymagać zaliczenia testu oraz obecności na spotkaniach. Uczestnicy otrzymają punkty edukacyjne.

Kurs składa się z 2 webinarów

1)    15.10.2021 – webinar 1: Miejsce koncepcji TIME w holistycznym podejściu do leczenia ran przewlekłych
2)    28.10.2021 – webinar 2: Terapia podciśnieniowa w leczeniu ran przelekłych

Prowadząca: Dr n. med Katarzyna Grygiel.

Więcej informacji i zapisy: https://csmiwum.pl/kursy/kurs-leczenia-ran-on-line-i-edycja/

Tematy poruszane na spotkaniach

Spotkanie 1: Miejsce koncepcji TIME w holistycznym podejściu do leczenia ran przewlekłych
1. koncepcja TIME
2. zastosowanie TIME i nowości
3. miejsce opatrunków S&N w TIME

Spotkanie 2: Terapia podciśnieniowa w leczeniu ran przelekłych
1. mechanizm działania i elementy urządzenia
2. zastosowanie kliniczne, wskazania i p/wskazania
3. S&N Renasys i PICO
4. przykłady kliniczne

Informacje o prowadzącej dr n. med. Katarzynie Grygiel.

Ukończyła studia na  Akademii Medycznej w Warszawie w 2003. Od początku studiów, a następnie jako lekarz związana z Kliniką Chirurgii Ogólnej, Naczyniowej i Transplantacyjnej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Ukończyła dwa szkolenia specjalizacyjne: chirurgię ogólną i naczyniową. W czasie pracy zajmowała się między innymi leczeniem ran przewlekłych w przebiegu stopy cukrzycowej, odleżyn oraz powikłanych ran pooperacyjnych, zastosowaniem nowoczesnych opatrunków i systemów wspomagających gojenie. Uczestniczyła w szkoleniach polskich i zagranicznych, jako uczestnik i szkolący. Jako nauczyciel akademicki od 2014 zajmowała się szkoleniem studentów i specjalizantów. Od 2018 prowadziła szkolenia w Centrum Symulacji Medycznych WUM.